Doe je bril maar op en je flippers aan, want het is tijd om te duiken! Vandaag doen we dat niet in de Noordelijke IJszee, maar in de geschiedenis van Perropates. De volgende legende is dan ook gebaseerd op een waargebeurd verhaal.

 

Het is 20 april, het jaar 2015. We bevinden ons op de Algemene Vergadering van SSR. Aangekomen bij puntje 7 van de agenda staat Lizzy Verbiest op. Ze haalt diep, diep, DIEP adem en begint de toespraak waarin ze uitlegt hoe het korrel Perropates zijn toekomst als dispuut voor zich ziet. Na ongeveer anderhalve minuut volgt applaus, plus de verwachte vragen van bestuur en oud-bestuur. De Perry’s zijn goed voorbereid en hebben hun antwoorden klaar. Ashley, praeses van SSR, grijnst haar tanden bloot, spreekt wat woorden en ramt dan met haar hamer op tafel. Eindelijk is het officieel: Perropates is het zeventiende dispuut op de borrelvloer van SSR!


Het begin

Maar voordat Perropates kon transformeren van korrel tot volwaardig dispuut, moest er een jaar lang veel gebeuren. Een groep ontwikkelen duurt best lang: het creëren en uitwerken van een identiteit gaat ongeveer even snel als je oma met haar rollator op een modderig kampweekveld. We gaan terug naar 2014, naar het allereerste begin. En dat begin, dat begon met…

…H.E.B. Onder deze afkorting, waarvan alleen de oprichters van Perropates precies weten wat het betekent, verenigden de eerste toekomstige Perry’s zich. Ze aten samen, borrelden samen op en buiten SSR, hielden heel soms vergaderingen… Kortom, ze hadden het leuk. Het was in die leukheid dat het idee ontstond om H.E.B. om te vormen tot iets groters, iets kleurvollers. Een dispuut, misschien? Maar daarvoor was, volgens de eisen van SSR, een ‘vernieuwende identiteit’ nodig. Dat vormt de grondslag voor een nieuw dispuut.

Wat was er op SSR nog niet? De H.E.B.ers dachten diep, hard en veel na. Ook over een nieuwe naam werd gediscussieerd, want H.E.B. was toch een beetje meh. Uiteindelijk was het de moeder van Emma die in een vlaag van extreme intelligentie de naam ‘Perropates’ opperde. De appgroep was het hier unaniem mee eens en al snel volgde het tropische papegaaienthema that we all know and love. De connectie met het piratenleven werd daarna snel gelegd. Perropates had een identiteit gevonden!


Een echt dispuut

Fastforward naar het begin van studiejaar 2014, toen Perropates keihard een paar eerste flyers uitdeelde op de kampweek en daarna een klein aantal Open Activiteiten organiseerde. Officieel was het nog niet, want Perro was nog geen echt dispuut. Maar zo gedroeg het zich al wel: na het proosten op het nieuwe jaar op de vereniging, met een feest dat Perropates zelf voor SSR had georganiseerd, partyden er twee nieuwe leden met het korrel mee. Kort daarna zou nog een derde volgen.

En zo was het al weer 20 april 2015. Na het hebben getrotseerd van alle administratieve uitdagingen was Perropates met één hamerslag nu ook in naam een dispuut. Daarna volgde het inzooien, waarbij er voor de laatste keer kek op SSR aanwezig was. Potgrond, honing, suiker, limonade en andere zooi lag klaar. De Perry’s, met oorlogsstrepen op het gezicht, vochten als hongerige haviken en veroverden na iets meer dan een halfuur hun verdiende tafel in de kelderbar. Het Perrolied schalde trots door de kelderbar en nogal wat bier/wijn/mix/fris vloeide die avond.

 

Groei en vooruitgang

Op de kampweek van 2015 werd voor het eerst een Perrofilmpje getoond en schreeuwden de leden, nu met shirts en dassen, hun dispuutslied in het gezicht van een ruimte vol vermoeide eerstejaars, zoals traditie is. Na een reeks van legendarische Open Activiteiten in Leiden en Den Haag kon het dispuut zich gelukkig prijzen met zeven nieuwe leden. Lichting 2015 ‘PirateBAE’ doorliep de uitvliegperiode niet zonder slag of stoot, maar uiteindelijk worden alle zeven onder het genot van een VE’tje geïnaugureerd op het allereeste inauguratieweekend waar we NIET de vuilnisbak hebben gesloopt. De eigenares was gewoon gek.

Na een eerste zomerse Perrovakantie naar het ludieke Zagreb (of was het toch Praag?) begon Perropates vol goede moed aan de OA-periode van 2016. En niet zonder resultaat: een nieuwe lichting genaamd ‘Rovers van de zeven zeeën’, a.k.a. de Vovers, vijf man en twee vrouw groot, klom aan boord van ons schip. Met hen zijn we in 2017 naar Sofia geweest. Dit jaar gingen we naar het Poolse Krakau #vovoordezlo met onze nieuwste lichting, de Vliegende Borrelaars.


De toekomst

Met bestuur Brakboord aan het roer varen we de Open Activiteiten van 2018 in. Straks, na de EL CID, begint het verenigingsleven weer van voor af aan. Met hoeveel nieuwe Perrei’s en na welk feest zullen we straks schipbrak lijden? Zelfs de alwetende Emma heeft geen idee. Maar op welke plek we ook belanden, we blijven lachen, borrelen, feesten en busritten maken. Dat zijn de dingen die we nog een intens lange tijd hopen te blijven doen. Want waar we overdag ook heen vliegen, ‘s avonds vinden we elkaar altijd weer terug. Wij zijn Perropates, gekleurd en gevederd.

Perropates… vliegt…

HOOG!